Beatles-nest

Blackwoodriver-Tollers Cirrus of Ayper x Merricks Choice From RoEs' Place


"Life is what happens while you're busy making other plans"
(Read below for the English translation)

Het Beatles-nest was gepland voor Coda met de Duitse reu Jesper. Helaas is dit geen verhaal met een mooi einde, maar eindigde het in de nachtmerrie voor elke fokker: Coda heeft de dracht niet overleefd.
In de zomer van 2016 bezochten we Jesper voor de eerste keer. Hij en Coda vormden meteen een mooi duo en ze waren erg van elkaar gecharmeerd, iets dat bij Coda niet altijd vanzelfsprekend was. Hiermee bevestigde zij de voorgenomen combinatie tussen haar en Jesper. Vervolgens was het wachten op de loopsheid, die uiteindelijk weken eerder kwam dan verwacht. Dit zette alles in een stroomversnelling. We zaten nog middenin een verhuizing maar ik besloot de plannen toch door te zetten omdat Coda maar eens per 10 maanden loops is. We lieten de jaarlijkse oogtest meteen doen en ze werd goedgekeurd voor het komende jaar, de oogarts wenste ons nog succes met het aankomende nest. Vervolgens begon het lange wachten tot ze klaar zou zijn voor de reis naar Duitsland. Na zo'n anderhalve week gaf Nilo aan dat de dekrijpe periode er aan zat te komen. Een paar dagen later reden we naar Duitsland en na wat pogingen kwam het tot en succesvolle dekking. Vol goede moed gingen we naar huis en in de weken daarna waren de signalen positief. Coda werd aanhankelijker, kreeg meer honger en haar tepels kleurden al wat roze.

Op 10 oktober was de dag eindelijk daar: we gingen een echo maken! Coda ging met wat tegenzin op de dierenartstafel staan en al heel snel was via het echo-apparaat de eerste vruchtblaas te zien, ze was drachtig! Na wat langer kijken zagen we uiteindelijk 4 vruchtjes op een beeld, maar het zouden er waarschijnlijk wel meer zijn. We gingen naar huis en ik deelde het heugelijke nieuws met de mensen op de wachtlijst, Coda's fokker en de eigenaar van Jesper. Na de echo moest ik werken, maar voor die tijd liet ik Coda nog even uit voor een korte ronde. Daar viel het me op dat haar gangwerk wat anders was. Niet zorgwekkend, maar ze toonde een wat losser gangwerk wat ik niet van haar gewend was. Ik weet het aan het uitklappen van de baarmoederhoorns wat rond die tijd in de dracht gebeurt en waar een teef soms wat last van kan hebben. Verder was Coda ook vrolijk en alert, dus ik maakte me geen zorgen. Die zorgen kwamen er wel toen dat gangwerk in de dag erop ontwikkelde tot een soms zeer losse gang. Uiteindelijk zakte ze tijdens een korte wandeling door haar poten en lag wat verbaasd om zich heen te kijken. Nog helemaal alert leek ze ook niet te beseffen wat er gebeurde en waarom. Na even rust stond ze weer op en liep richting huis alsof er niets was gebeurd. Wel viel ze een dag later vaker om. Tijdens het eten zakte ze plotseling door haar poten, tijdens het spelen met de andere honden en uiteindelijk ook toen ze probeerde te plassen.

We kwamen bij de dierenarts terecht waar ik aandrong op een calciumtest. De dierenarts was het daar mee eens en er werd een relatief lage calciumwaarde geconstateerd, al was deze nog niet te laag. Omdat het ziektebeeld wel paste bij een calciumtekort kreeg ze toch een calciuminjectie en kreeg ik de opdracht haar dieet aan te passen. Diezelfde avond nog zou ze een calciumrijke maaltijd krijgen met lamsribben, maar ze at het niet. Ook haar normale maaltijd ging er maar heel moeizaam in. Die avond werd ze misselijk en onrustig en braakte uiteindelijk alles op wat ze die avond had gegeten. De onrust bij Coda nam toe gedurende de nacht en de volgende ochtend liet ik haar opnemen bij de dierenartskliniek zodat ze konden uitzoeken wat er aan de hand was. Ze kreeg een uitgebreid bloedonderzoek, een rontgenfoto en een echo maar er werd geen oorzaak gevonden. Gedacht werd aan krampen waardoor ze niet durfde of kon ontlasten wat voor een verstopping had gezorgd. Ze kreeg een pijnstiller en mocht naar huis met het advies haar de komende tijd niets te voeren tot ze zich had ontlast. Ondertussen zag ik haar zieker worden en ze voelde zich duidelijk slecht, vermoeid en niet zichzelf. Die nacht verslechterde haar conditie dusdanig dat ik de dienstdoende dierenarts heb gebeld. Deze verzocht ons om langs te komen en zo stapte ik midden in de nacht een kliniek binnen met Coda in m'n armen die inmiddels nauwelijks meer kon lopen. Ook deze arts stond voor een raadsel. Coda kreeg wederom een pijnstiller en dit keer ook een klysma en we mochten weer naar huis nadat ook hier haar bloedwaarden geen afwijkingen vertoonden. Wel spraken we af de volgende ochtend contact te houden, en bij geen verbetering zouden we een doorverwijzing krijgen naar een specialist.

De volgende ochtend was ze apathisch, moe en niet meer in staat om te lopen, eten of drinken. We konden gelijk terecht bij de specialist die meteen alles in werking zette. Ze kreeg opnieuw rontgenfoto's en er werd bloed afgenomen. De foto's met contrastvloeistof gaven een zorgwekkend beeld. Coda's slokdarm bleek van begin tot eind verlamd, net als haar ledematen en stembanden. Ze bleek een acute vorm van Myasthenia Gravis te hebben die zich zeer snel had ontwikkeld. MG is een auto-immuunziekte die in de verkregen vorm zoals Coda die had niet erfelijk is, waardoor het wel wordt veroorzaakt is onbekend. De prognose bij honden met MG is doorgaans slecht vanaf het moment dat de slokdarm verlamd is. Een behandeling was in theorie mogelijk maar zou een lijdensweg worden waarbij de kans op overlijden aan bijwerkingen van de medicatie groot is. Coda's dracht maakte het beeld voor haar nog somberder. In het gunstige geval zou de medicatie voor haar slokdarm pas na een maand aanslaan, en dat was het moment waarop ze zou moeten bevallen. Dus behalve de toch al zware behandeling voor MG zou ze ook een abortus/castratie moeten ondergaan en eerst moeten herstellen van een longontsteking die ze had opgelopen vanwege het verslikken. Verslagen namen we haar weer mee naar huis, waar ze samen met haar ongeboren pups is ingeslapen door de dienstdoende dierenarts van dat weekend. Coda overleed op 15 oktober, ze was toen 5 weken drachtig.

Coda's second litter was planned with the german male Jesper. Unfortunately this story didn't get a happy ending but turned it to be the worst nightmare for every breeder. Coda did not survive the pregnancy.
During the summer of 2016 we visited Jesper for the first time. He and Coda formed a nice pair who really likes eachother, something that wasn't without doubt for Coda. By showing that she was fond of Jesper she approved our litterplans for that year and we waited for her to come into season. This happened weeks earlier than we expected and got us in a hurry. We were in the middle of moving to a new neighbourhood, but decided to continue the plans because her next heat would be around 10 months later. I got her yearly eyestest done and she was cleared for another year and the vet wished us good luck with the litterplans. Then the long waiting began untill we could travel to Germany. After about 1.5 week Nilo showed more interest in her and let us know she was nearing her fertile days. A few days later we drove to Germany and Coda was succesfully mated to Jesper. Happy and relieved that it went well, we went home and in the weeks after that the signals were very positive. Coda became more cuddly, was very hungry and her nipples began to grow a bit.

On the 10th of October we could finally have the ultrasound done! With some hestitation Coda jumped on the vet's table and the ultrasound showed us a puppy right away, she was pregnant! After some searching we found 4 puppies in one screen but there were probably more. We went home and I shared the news with the people on the waiting list, Coda's breeder and Jesper's owner. After the appointment it was time for me to go to work, but before that I took Coda for a short walk. During that walk I noticed her gait became different. Not worrisome, but it was more loose than normal for her. I told myself it was caused by the chances in her body and the development of her womb in this stage of the pregnancy. Otherwise Coda was her happy self, seemed alert and looked just fine. I did start to worry when the loose gait got worse the next day and she eventually fell down during a short walk. She didn't seem to understand what happened either and was perfectly alert. After some rest she stood up again and we walked home and it was like nothing had happened. The next day she collapsed a few times; during her meal, while playing with the other dogs and when she tried to pee.

We visited the vet and I asked to have her calcium checked. The vet agreed that she could have a calcium shortage and ran the test. While the result didn't show a shortage, the symptoms seemed likely and he decided to give her a calcium injection. I was told to change her diet and add more calcium to it for the rest of the pregnancy and we went home again. That same evening I had a high-calcium meal ready for her including a lamsrib, but she refused to eat. She also hestitated to eat her normal meal and only had half of it. That night she got restless and started to feel sick. She threw up everything she had that day and I immediately brought her to the vet again the next morning. They ran a bloodtest, took x-rays and did an ultrasound but it didn't show anything that could cause these problems. The vet was now guessing she was having cramps which made it difficult for her to defecate. She received a painkiller and I could take her home again with the message to not feed her untill she had defecated by herself. In the mean time her condition was getting worse, she was fatigued and barely able to stand or move. That night her condition worried me so much I called the emergency vet. She asked me to bring Coda to the clinic, so in them middle of the night I entered the emergency clinic with Coda in my arms who was completely unable to walk by now. This vet also had no idea what was going on. Coda received another painkiller and also a clyster this time and we were sent home again because the bloodtest didn't show any abnormalities. This vet did ask me to call her in the morning to let her know if there was any improvement, because if there wasn't she would send us to a specialist.

The next morning Coda was still fatigued and unable to eat, drink or even stand up. We were able to visit the specialist right away and he immediately started running some tests. Coda got another x-ray and more bloodtests. This time the x-ray showed something that really worried all of us. Her megaesophagus was completely paralysed just like her limbs and vocal cords. She was diagnosed with an acute form of Myasthenia Gravis which had developed rapidly. MG is an auto-immune disease that does not have a genetic cause in the form that Coda had. What does cause this is unknown as of yet. The prognosis for MG usually isn't too well as soon as the megaesophagus is paralysed. There was a treatment, but it'd be very painful, with a low chance of succes and a high chance of death because of the side-effects of the medication. Coda's situation made it even more difficult because of her pregnancy. In the best case the medication for her megaesophagus would get some result in about a month time, which was around she time she'd have to give birth. So apart from the difficult, painful treatment she would've had to undergo an abortion/castration as well as treatment for a pneumonia which was caused by the paralysed megaesophagus. Heartbroken we took her home where she and her unborn puppies were put to sleep by the emergency vet for that weekend. Coda died on the 15th of October, she was 5 weeks pregnant at the time.